ဂျပန်စာလေ့လာရာမှာ အန်နီမေးထက် လက်တွေ့စကားဝိုင်းကို အရင်အခြေခံထားသင့်တဲ့အကြောင်း

အန်နီမေးကြည့်ရင်း ဂျပန်စာသင်ယူနိုင်ပါတယ်။ ဝေါဟာရ၊ နားထောင်နိုင်စွမ်း၊ ဝါကျအဆုံးသတ်၊ အတိုကောက်ပြောပုံနဲ့ အသံအနေအထားတွေကို လေ့လာလို့ရပါတယ်။ အန်နီမေးကို ကြိုက်လို့ပဲ ဂျပန်စကားကို နာရီရာချီ နားထောင်ဖြစ်သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က လူတွေနဲ့ ဂျပန်လိုပြောဖို့ဆိုရင် အခြေခံကို လက်တွေ့စကားဝိုင်းကနေ တည်ဆောက်သင့်ပါတယ်။

အန်နီမေးထဲက ဂျပန်စကားဟာ အတုဖြစ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အန်နီမေးစကားတွေကို အပြင်မှာ လုံးဝသုံးမရလို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဇာတ်ကောင်စကားက ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြဖို့ ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့စကားဝိုင်းက ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းဖို့၊ ကိစ္စတစ်ခုကို ဆောင်ရွက်ဖို့၊ တစ်ဖက်လူကို တုံ့ပြန်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်ပါဝင်ချင်တဲ့ ဆက်သွယ်ပုံကို အရင်သိဖို့ လိုပါတယ်။

စကားသိတာနဲ့ အပြန်အလှန်ပြောတတ်တာ မတူပါဘူး

「ちょっと難しいですね。」က “နည်းနည်းခက်တယ်နော်” လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။ ဆရာက မေးခွန်းခက်တာကို ပြောနိုင်သလို လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က သတ်မှတ်ရက်မမီနိုင်တာကို ပြောနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဆိုင်ဝန်ထမ်းက တောင်းဆိုမှုကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းနေတာ၊ သူငယ်ချင်းက မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဆက်ဆံရေး၊ ရှေ့ကပြောထားတဲ့စကား၊ အသံ၊ ခဏရပ်ပုံ၊ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ နောက်တုံ့ပြန်မှုက အဓိပ္ပာယ်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးပါတယ်။ ဝါကျတွေကိုသာ လေ့လာရင် အဲဒီဝါကျက စကားဝိုင်းထဲမှာ ဘာလုပ်ပေးနေလဲဆိုတာ လွတ်သွားနိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့မှာ စာအုပ်ထဲကလို ဝါကျပြည့်တွေချည်း မပြောပါဘူး

「これ、どうします？」「あ、それはこっちで。」「あ、わかりました。」「すみません、お願いします。」 ဘယ်သူက ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ အကုန်မပြောထားပါဘူး။ နှစ်ယောက်စလုံးက ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကြည့်နေပြီး အလုပ်နဲ့ တာဝန်ကို သိနေတဲ့အတွက် အကုန်ပြောဖို့ မလိုတာပါ။

အခြေအနေမပါတဲ့ ဝါကျတွေနဲ့ပဲ ရင်းနှီးနေရင် တိတိကျကျပြောထားတာကို နားလည်ပေမဲ့ မပြောထားတဲ့အချက်များတဲ့ နေ့စဉ်စကားကို နားလည်ဖို့ ခက်နိုင်ပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကနေ ဖြည့်နားလည်တတ်ဖို့လည်း လေ့ကျင့်ရပါတယ်။

မပြောလည်းရတဲ့ အချက်တွေကို သိဖို့လိုပါတယ်

ဂျပန်စကားမှာ ကတ္တား၊ ကံ၊ ပြောပြီးသားအကြောင်းအရာ၊ တစ်ခါတလေ နိဂုံးအဓိပ္ပာယ်ကိုပါ ချန်ထားတတ်ပါတယ်။ အားလုံးသိပြီးသားကို ထပ်ရှင်းပြနေရင် သဒ္ဒါမှန်ပေမဲ့ စကားက မသဘာဝဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့စကားဝိုင်းက လူတွေ ဘယ်လောက်အထိ ထုတ်ပြောလေ့ရှိလဲဆိုတာ ပြပါတယ်။ ဇာတ်လမ်းကတော့ ပရိသတ်နားလည်ဖို့ပါ လိုတဲ့အတွက် အချက်အလက်တွေကို ထပ်ရှင်းပြတတ်ပါတယ်။ အပြင်ကလူနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နားလည်ရင် လုံလောက်ပါတယ်။

ဝါကျတွေကြားက တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း သင်ယူရပါတယ်

「うん」「へえ」「そうなんだ」「なるほど」「え、ほんと？」「まあね」「たしかに」「そっか」တို့က မခက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်လောက်မြန်မြန်၊ ဘယ်လိုအသံနဲ့ ပြောရမလဲဆိုတာ ခက်ပါတယ်။ သဘောတူတာလား၊ အံ့ဩတာလား၊ ကိုယ်ချင်းစာတာလား၊ နားထောင်နေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပြတာလားဆိုတာ ကွာပါတယ်။

တစ်ဖက်လူပြောပြီးပြီလား၊ ကိုယ့်အလှည့်လား၊ တိတ်နေလို့ရလားဆိုတာလည်း သိဖို့လိုပါတယ်။ စကားထပ်သွားတာ၊ တုံ့ဆိုင်းတာ၊ ပြန်စပြောတာ၊ ရှင်းလင်းချက်တောင်းတာ၊ နားလည်မှုလွဲတာကို ပြင်တာနဲ့ ဝါကျတစ်ဝက်မှာ ရပ်တာတွေဟာ စကားပြောခြင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပါ။

ချောမွေ့တဲ့စကားဝိုင်းက အလှည့်ကျ တစ်ယောက်တည်းပြောခြင်း မဟုတ်ပါဘူး

သင်ခန်းစာတွေက နားလည်လွယ်အောင် စကားကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်လုပ်ထားတတ်ပါတယ်။ လက်တွေ့မှာတော့ 「昨日のあれなんだけど……」「ああ、はいはい。」「やっぱり来週にしようかなって。」「あー、そのほうがいいかも。」ဆိုပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို ကြိုခန့်မှန်းရင်း ပြောကြပါတယ်။

ဝါကျပြည့်ကို နားလည်တတ်ရုံ မလုံလောက်ပါဘူး။ မဆုံးသေးတဲ့စကားကို ခန့်မှန်းနားလည်တဲ့ အတွေ့အကြုံလည်း လိုပါတယ်။

ဘာတွေကို မကြာခဏသုံးလဲဆိုတာ သိလာပါတယ်

အသုံးအနှုန်းတစ်သောင်းသိတာနဲ့ အားလုံးတူတူ အသုံးဝင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ နေ့တိုင်းတွေ့ရတဲ့စကားနဲ့ နှစ်များစွာမှ တစ်ခါတွေ့ရတဲ့စကား ရှိပါတယ်။ ခဏစောင့်ခိုင်းတာ၊ သဘောမတူတာကို ပျော့ပြောတာ၊ နားလည်မှုစစ်တာ၊ ပြန်မေးတာ၊ အကြောင်းအရာပြောင်းတာ၊ အကြံပေးတာ၊ ယဉ်ကျေးစွာငြင်းတာနဲ့ နားထောင်နေကြောင်းပြတာတွေက နေ့စဉ်ထပ်တွေ့ရပါတယ်။

အခြေအနေတွေ ထပ်ဖြစ်လို့ စကားပုံစံတွေလည်း ထပ်ပေါ်လာပါတယ်။ ဂျပန်လို ဘာပြောလို့ရလဲသာမက လူတွေ တကယ်ဘာကို ရွေးပြောလဲဆိုတာ သင်ယူရပါတယ်။

မှန်တဲ့ဝါကျနဲ့ လူတွေရွေးသုံးတဲ့ဝါကျ မတူနိုင်ပါဘူး

သဒ္ဒါမှန်ပြီး နားလည်လွယ်တဲ့ဝါကျတောင် အဲဒီအခြေအနေမှာ အသုံးနည်းနိုင်ပါတယ်။ ကျွမ်းကျင်သူတွေက စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို စည်းမျဉ်းနဲ့ အမြဲတည်ဆောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရင်းနှီးတဲ့ စကားအစုတွေကို သုံးကြပါတယ်။

「〜って感じ」「〜んだけど」「〜てもらっていい？」「そういうことじゃなくて」「なんていうか」「たしかにそうなんだけど」တို့ကို အပြည့်အစုံနဲ့ အသုံးရည်ရွယ်ချက်ပါ တွဲလေ့လာပါ။ “ဒီဝါကျကို ငါတည်ဆောက်နိုင်လား” ကနေ “လူတွေ ဒီလိုပြောလေ့ရှိလား” ဆိုတဲ့မေးခွန်းဆီ ရွေ့လာပါလိမ့်မယ်။

အန်နီမေးစကားမှာ ဇာတ်ကောင်ဖော်ပြဖို့ တာဝန်လည်းရှိပါတယ်

စကားကနေ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး၊ အသက်၊ အဆင့်အတန်း၊ ဒေသနဲ့ ဇာတ်ကောင်အမျိုးအစားကို မြန်မြန်ပြရပါတယ်။ မာနကြီးသူ၊ ကလေးနဲ့ ရှေးခေတ်စစ်သည်က ရုံးဝန်ထမ်းလို တူတူမပြောကြပါဘူး။ နာမ်စား၊ ဝါကျအဆုံးအမှုန်၊ ဒေသစကား၊ ကြိယာပုံစံနဲ့ ဝေါဟာရတွေက ကူညီပေးပါတယ်။

ဒါကို ဇာတ်ကောင်ပုံရိပ်နဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ ဘာသာစကားလို့ နားလည်နိုင်ပါတယ်။ လက်တွေ့လူမှုအမြင်တွေနဲ့ ဆက်စပ်ပေမဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ပိုစုစည်း၊ ပိုချဲ့ကားထားနိုင်ပါတယ်။ လူမှုအဓိပ္ပာယ်မသိဘဲ လိုက်ပြောရင် ကိုယ့်အခြေအနေနဲ့ မကိုက်နိုင်ပါဘူး။

နားလည်တာကို ချက်ချင်းလိုက်ပြောခြင်းအဖြစ် မပြောင်းပါနဲ့

ဇာတ်ကောင်တစ်မျိုးဆီက စကားတစ်ခုကို အကြိမ်ရာချီကြားရင် ပုံမှန်လို့ ထင်လာနိုင်ပါတယ်။ “ငါကြည့်တဲ့အကြောင်းအရာထဲမှာ မကြာခဏပါတယ်” နဲ့ “ငါလိုလူက ဒီလိုလူကို ဒီအခြေအနေမှာ မကြာခဏပြောတယ်” က မတူပါဘူး။

ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ။ အိမ်မှာလား၊ အလုပ်မှာလား။ အတည်လား၊ နောက်တာလား၊ ဒေါသထွက်တာလား၊ ချစ်စရာကောင်းအောင် ပြောတာလား၊ ဇာတ်ကောင်အဖြစ် ပြောတာလား။ ဒါတွေမသိရင် နားလည်လို့ရပေမဲ့ နေရာမကျတဲ့စကား ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့ဆက်သွယ်မှုမှာ တုံ့ပြန်ချက်ရပါတယ်

ကိုယ့်တောင်းဆိုပုံက ထူးဆန်းနေရင် တစ်ဖက်လူ တုံ့ဆိုင်းနိုင်ပါတယ်။ နားလည်မှုလွဲတာလား၊ အမိန့်ပေးသလို ဖြစ်သွားတာလား၊ စကားရွေးပုံနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုအဆင့် မသင့်တာလားဆိုတာ စစ်ဆေးပြီး ပြောင်းပြောနိုင်ပါတယ်။

ပြောပါ → တုံ့ပြန်မှုကိုကြည့်ပါ → ပြင်ဆင်ပါ

စကားဝိုင်းက အဓိပ္ပာယ်ရှင်းဖို့၊ နားလည်မှုလွဲတာ ပြင်ဖို့၊ ကိုယ့်စကားပြောင်းဖို့နဲ့ တုံ့ပြန်ချက်ရဖို့ အခွင့်အရေးပေးပါတယ်။ ဖန်သားပြင်ထဲက ဇာတ်ကောင်က ကိုယ့်ကို ပြန်မဖြေပါဘူး။ လူအစစ်ကတော့ ပြန်ဖြေပါတယ်။

လူအစစ်တွေပြောတာ ကြည့်ရုံနဲ့လည်း သင်ယူနိုင်ပါတယ်

စာလေ့လာတိုင်း ဂျပန်သူငယ်ချင်းရှိဖို့ မလိုပါဘူး။ အင်တာဗျူး၊ နေ့စဉ်ဗီဒီယို၊ လမ်းပေါ်စကားဝိုင်း၊ လူအများပါဝင်တဲ့ ပေါ့ဒ်ကတ်စ်၊ အလုပ်ခွင်ဗီဒီယိုနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတွေကို သုံးနိုင်ပါတယ်။ မိခင်ဘာသာစကားပြောသူ ပါရုံမက တကယ်အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်နေတာ ဖြစ်ဖို့လိုပါတယ်။

ဘယ်သူစပြောလဲ၊ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်လဲ၊ ဘယ်နေရာမှာ တုံ့ဆိုင်း၊ ဝါကျရပ်၊ သဘောမတူ၊ အကြောင်းအရာပြောင်း၊ ရယ်လဲဆိုတာ ကြည့်ပါ။ 「そうなんですか」ကို 「そうですか」အစား ဘယ်အချိန်သုံးလဲ။ です・ますကနေ ရင်းနှီးတဲ့ပြောပုံဆီ ဘယ်အချိန်ပြောင်းလဲ။

အန်နီမေးမှာ တန်ဖိုးရှိနေဆဲပါ

အန်နီမေးကို ရပ်ကြည့်ဖို့ မလိုပါဘူး။ စိတ်ဝင်စားမှုက ဂျပန်စကားနဲ့ အချိန်ကြာကြာထိတွေ့နိုင်စေပါတယ်။ ဇာတ်လမ်းက မှတ်မိစေတယ်၊ ဇာတ်ကောင်အသံက ထင်ရှားစေတယ်၊ ထပ်တလဲလဲအခြေအနေက ပြန်လေ့ကျင့်စေပါတယ်။ ဝေါဟာရ၊ နားထောင်မှုနဲ့ အသံထွက်သတိထားနိုင်စွမ်းအတွက် အသုံးဝင်ပါတယ်။

ပြဿနာက အန်နီမေးတစ်ခုတည်းကို တာဝန်အားလုံးပေးတာပါ။ အန်နီမေးနားလည်ချင်၊ သူငယ်ချင်းနဲ့ အန်နီမေးအကြောင်းပြောချင်ရင် အလွန်သင့်တော်ပါတယ်။ အလုပ်၊ အိမ်ငှား၊ အစည်းအဝေး၊ ဆေးခန်းနဲ့ နေ့စဉ်ဆက်ဆံရေးအတွက်တော့ အဲဒီအခြေအနေတွေလည်း လေ့လာမှုထဲမှာ ပါသင့်ပါတယ်။

အန်နီမေးအားလုံး နေ့စဉ်စကားနဲ့ တူတူနီးစပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး

ယနေ့ခေတ်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေရဲ့ ရိုးရိုးဘဝနဲ့ ရှေးခေတ်မကောင်းဆိုးဝါး၊ အထက်တန်းလွှာ၊ သဘာဝလွန်စစ်သည်တွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းဟာ စကားပုံစံချင်း မတူပါဘူး။ တချို့ဇာတ်ကောင်က သဘာဝကျတဲ့ ခေတ်ပေါ်စကားပြောပြီး တချို့က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပုံစံထူးပြောပါတယ်။

“ဂျပန်စကားအစစ်လား” သာမက “ဘယ်အခြေအနေကို ကိုယ်စားပြုတဲ့စကားလဲ” လို့ မေးပါ။

ဇာတ်ကောင်၊ ဒေသ၊ လူငယ်စကား ဒါမှမဟုတ် ရင်းနှီးသူချင်းနောက်ပြောင်မှုအတွက် သဘာဝကျပေမဲ့ ကိုယ်မနက်ဖြန်ပြောမယ့်စကားဝိုင်းမှာ မသင့်နိုင်ပါဘူး။ သဘာဝကျမှုဟာ အခြေအနေနဲ့ အမြဲဆက်စပ်ပါတယ်။

ကိုယ်ပါဝင်ချင်တဲ့အခြေအနေကနေ အခြေခံတည်ဆောက်ပါ

ဂျပန်မှာ အလုပ်လုပ်ချင်ရင် မိတ်ဆက်၊ မေးခွန်းမေး၊ အကူအညီတောင်း၊ ညွှန်ကြားချက်အတည်ပြု၊ အလွတ်စကားပြော၊ ပြဿနာရှင်း၊ ယဉ်ကျေးစွာသဘောမတူ၊ တိုးတက်မှုတင်ပြနဲ့ ဖောက်သည်၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဆက်ဆံပုံတွေကို နားထောင်ပါ။ သူငယ်ချင်းရချင်ရင် အတွေ့အကြုံပြော၊ တုံ့ပြန်၊ နောက်ပြောင်၊ ဖိတ်ခေါ်၊ ငြင်း၊ အစီအစဉ်ပြောင်းနဲ့ ကိုယ်ချင်းစာပုံတွေ လိုပါတယ်။

တက္ကသိုလ်တက်ချင်ရင် ဆွေးနွေးပွဲ၊ ကျောင်းသားစကားဝိုင်း၊ တင်ပြမှု၊ မေးခွန်း၊ အဖွဲ့လိုက်အလုပ်နဲ့ ရုံးလုပ်ငန်းဆက်သွယ်မှုတွေ ထည့်ပါ။ ရည်မှန်းချက်ကွာရင် နားထောင်သင့်တဲ့အကြောင်းအရာလည်း ကွာပါတယ်။

ကိုယ်သုံးချင်တဲ့ အခြေအနေမျိုးထဲမှာ ဘာသာစကားကို လေ့ကျင့်ပါ။

လေ့လာစရာကို အလွှာသုံးခုအဖြစ် စဉ်းစားပါ

အခြေခံ — လက်တွေ့အပြန်အလှန်ပြောဆိုမှု

အသုံးများမှု၊ တုံ့ပြန်ချိန်၊ လူမှုအကွာအဝေး၊ အလှည့်ကျပြောပုံ၊ ပြန်မေးပြင်ဆင်ပုံနဲ့ အခြေအနေလိုက် စကားရွေးပုံကို သင်ယူပါ။

အထောက်အပံ့ — စနစ်တကျသင်ခန်းစာ

တွေ့ရတဲ့စကားကို နားလည်ဖို့ အဘိဓာန်၊ သဒ္ဒါရှင်းလင်းချက်နဲ့ လေ့လာရေးကိရိယာတွေကို သုံးပါ။ ခက်တဲ့အကြောင်းအရာဆီ ဝင်နိုင်အောင် ကူညီပေးပါတယ်။

ချဲ့ထွင်မှု — ဇာတ်လမ်းနဲ့ ဖျော်ဖြေရေး

အန်နီမေး၊ ရုပ်ရှင်၊ ဇာတ်လမ်းတွဲနဲ့ ဂိမ်းတွေက ထိတွေ့ချိန်၊ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဝေါဟာရနဲ့ စကားပုံစံသိမြင်မှုကို တိုးစေပါတယ်။ တစ်မျိုးတည်းရွေးဖို့ မလိုပါဘူး။ ဖျော်ဖြေရေးကို လူမှုဆက်သွယ်ရေးရဲ့ တစ်ခုတည်းသောစံ မထားဖို့ပါ။

စကားဝိုင်းတိုတစ်ခုကို ဘယ်လိုလေ့လာမလဲ

မိနစ်နှစ်ဆယ်လုံး မလေ့လာဘဲ စက္ကန့်သုံးဆယ်ခန့် ရွေးပါ။ အရင် ပုံမှန်ကြည့်ပြီး အခြေအနေကို နားလည်ပါ။ ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ ဘာလို့ဒီလိုပြော၊ ဒီမှာရပ်၊ တစ်ဖက်ကချက်ချင်းတုံ့ပြန်၊ အချက်အလက်ချန်၊ စကားပျော့ပြောလဲဆိုတာ မေးပါ။ သဘောတူတာလား၊ နားထောင်နေကြောင်းပြတာလား။ ကိုယ်သုံးနိုင်တဲ့ စကားအစုကို ရှာပါ။

ပြန်ဖွင့်၊ လိုက်ပြောပြီး အချက်အလက်ပြောင်းပါ။ 「明日はちょっと難しいですね」အစား 「今週はちょっと難しいですね」ကို စမ်းပါ။ အစည်းအဝေး၊ ညစာဖိတ်ခေါ်မှု၊ တောင်းဆိုမှုမှာ စဉ်းစားပါ။ မှတ်ကျက်နေတာထက် ပြန်သုံးနိုင်တဲ့ ဆက်သွယ်ပုံကို ရယူနေတာပါ။

စကားနဲ့ အသုံးပြုတဲ့အခြေအနေကို တွဲမှတ်ပါ

「結構です＝မလိုပါဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်」လို့သာ မမှတ်ပါနဲ့။ ဖောက်သည်က ဝန်ထမ်းကို ယဉ်ကျေးစွာငြင်းတာ၊ မသိကျွမ်းသူချင်းဖြစ်တာ၊ မလိုတဲ့ပစ္စည်းကို ကမ်းလှမ်းခံရတာ၊ အသံက တည်ငြိမ်တာနဲ့ ဝန်ထမ်းက ချက်ချင်းလက်ခံတာကိုပါ မှတ်ပါ။ 「大丈夫です」က အခြားရွေးချယ်မှုဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အသံနဲ့အခြေအနေကို ကြည့်ဖို့လိုပါတယ်။

အချက်အလက်ပိုနေသလို ထင်ရပေမဲ့ သဘာဝကျတဲ့အသုံးအနှုန်းက အဲဒီမှာရှိပါတယ်။ အဘိဓာန်အဓိပ္ပာယ်အပြင် အခြေအနေအဓိပ္ပာယ်လည်း လိုပါတယ်။

ဂျပန်စကားမှာ ဒီအချက်က ပိုသိသာပါတယ်

နာမ်စားက ကိုယ်ပိုင်ပုံရိပ်၊ ဝါကျအဆုံးက ရပ်တည်ချက်၊ ယဉ်ကျေးမှုက ဆက်ဆံရေး၊ ကြိယာက လေးစားမှုကို ပြနိုင်ပါတယ်။ ကတ္တားကို မကြာခဏချန်ပါတယ်။ တုံ့ပြန်စကားတိုက သဘောမတူဘဲ နားထောင်နေကြောင်း ပြနိုင်ပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ သူငယ်ချင်းအတွက် သင့်တဲ့စကားက ပါမောက္ခအတွက် မသင့်နိုင်ပါဘူး။

ဂျပန်ဝါကျ → ဘာသာပြန်သာမက အခြေအနေ → ဆက်ဆံရေး → ရည်ရွယ်ချက် → သင့်တော်တဲ့ဂျပန်စကားကို လေ့လာပါ။

လက်တွေ့စကားဝိုင်းက ဒီဆက်စပ်မှုကို ထပ်တလဲလဲပြလို့ ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းနဲ့ ခံစားနားလည်မှု တဖြည်းဖြည်းကောင်းလာပါတယ်။

ဇာတ်ကောင်လိုပြောဖို့က ကိုယ့်ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါဘူး

ဒီလိုပြောရင် ငါက ဘယ်လိုလူမျိုးလို့ ထင်ရမလဲ။

ဘယ်သူသုံးလေ့ရှိလဲ၊ ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးနဲ့ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြလဲ၊ ဆရာ၊ အထက်လူကြီး၊ သူစိမ်း၊ သူငယ်ချင်းကို ပြောလို့ရလား၊ ကိုယ့်အသက်တူသူက အတည်ပြောလားဆိုတာ မေးပါ။ နေ့စဉ်စကားအခြေခံရှိရင် စာရေးသူက စကားကို ဘယ်လိုပြောင်းထားလဲဆိုတာ အန်နီမေးထဲမှာ ပိုမြင်နိုင်ပါတယ်။

လက်တွေ့စကားကို အခြေခံပြီး ပုံစံထူးစကားကို ချဲ့လေ့လာပါ

ပျင်းစရာနဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာကြား ရွေးခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခြေခံထားပုံကို ပြောတာပါ။ လက်တွေ့စကားက စံပေးပြီး အန်နီမေးက ဒေသစကား၊ ဇာတ်ကောင်အသံ၊ ရှေးခေတ်ပုံစံ၊ လူငယ်စကား၊ ဟာသ၊ စကားကစားနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဝေါဟာရကို ချဲ့ပေးပါတယ်။

ဒါကြောင့် Mimora က စကားနဲ့အတူ အခြေအနေကိုလည်း ထိန်းထားဖို့ အရေးထားပါတယ်။ ဘယ်သူက ဘယ်အခြေအနေမှာ ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ပြောပြီး ရှေ့နောက်ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ လေ့လာမှုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းပါ။ လူတွေက နားလည်၊ တုံ့ပြန်၊ အလုပ်လုပ်၊ နောက်ပြောင်၊ အကူအညီတောင်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်ဖို့ ဂျပန်စာသင်ကြပါတယ်။ ပန်းတိုင်က လက်တွေ့စကားပြောဖို့ဆိုရင် အစကတည်းက လက်တွေ့စကားဝိုင်းကို ထည့်ပါ။